مدتی است قصد دارم مطلبی در نقد برخی افراد که خود را در قامت مقدس خبرنگاران و نمایندگان رسانه ها در جنوبشرق استان تهران جا زده اند و به مانند قارچ های سمی رشد فزایندهای دارند نشر دهم که با توجه به اینکه در هر نقدی باید تأمل نمود تا شاید فرد خطاکار اصلاح رویه کند کمی در نوشتن تأخیر کردم.

با توجه به اینکه اینجانب بعنوان فعال رسانه ای در جنوبشرق استان تهران و همچنین مسئول روابط عمومی یکی از نهادهای مهم شهرستان قرچک مشغول به خدمت به هموطنان در حوزه رسانه ای هستم، دیدن و شنیدن برخی مسائل حاشیه ای پیرامون حرفه ی مقدس و والای خبرنگاری برایم سخت و طاقت فرساست.

از سال ۸۹ که بعنوان نوآموز عرصه رسانه و خبر در این حرفه مهم وارد شدم به فراخور کار رسانه ای به نشست های خبری بسیاری رفته و در جلسات بسیاری حاضر شده ام که همواره سعی بر حفظ رسالت خویش داشته ام که شوربختانه در بیشتر موارد تعداد اندکی از خبرنگاران محلی و اغلب خبرنگاران خبرگزاری های مطرح کشوری نویسنده مطلب هستند و مابقی به سبب عجز در نگارش یا تنبلی از نوشتن امتناع می کنند و اغلب اوقات در انتظار نشر مطلب دیگری می مانند تا از هلوی آماده و پوست کنده خبر رسانه همکارشان تناول نمایند.

البته اگر کار به همین جا ختم می شد شاید ملالش کمتر می نمود و مشکل آنجاست که برخی از این عزیزان که ادعای آزادگی قلم می کنند برای گرفتن رپرتاژ آگهی از مسئول ارشد این اداره و روابط عمومی اش انواع راه های نرفته را می پیماند که مهمترین خسارتش ضربه به حیث مقدس قلم و رسانه بنا بر آیه مبارکه ” ن وَالْقَلَمِ وَمَا یَسْطُرُونَ ” است.

متاسفانه چندی است برخی ها با ارتباطات مخفی سعی در گرفتن گزارش آگهی غیر عرف و نشر اخبار بادکنکی از مسئولین متمول دارند و هنگامی که مسئولی به آنها گزارش آگهی ندهد وی را سیبل تمام مشکلات مردم می کنند. متاسفانه کار به جایی رسیده است که برخی غیر رسانه ای ها که فقط مسئول آگهی نشریات هستند و یا تنها یک پایگاه نشر مطلب در اینترنت راه انداخته اند ، بدون مجوز از وزارت محترم فرهنگ و ارشاد اسلامی بعنوان خبرنگار حرفه ای فعالیت رسانه ای می کنند و در برخی جلسات به بهانه دریافت کارت هدیه و احیانا رپرتاژ آن سازمان شرکت می کنند و با رفتارهای تنش آفرین خود قداست حرفه خبرنگاری را نابود می کنند.

اخلاق رسانه ای در حال مرگ است  و سکوت در قبال برخی حرکات در نهایت به اینجا منتهی می شود که این رفتارهای به دور از شأن والای خبرنگاران یک بدعت و جریان تثبیت شده در عرصه رسانه در برخورد با سازمان ها می شود و با مخدوش شدن چهره خبرنگاران پرتلاش بر مظلومیت قشر رسانه ای مظلوم می افزاید.

از بد حادثه برخی که حضور آنها فقط  جنبه نمایشی دارد کسانی هستند که بو می کشند ببینند در کدام نشست خبری و یا همایش و برنامه ای، هدیه می دهند و یا در روزهای خاصی نظیر روز خبرنگار در همه مراسم ها حاضر می شوند تا هدایای تخصیص داده شده به خبر نگاران واقعی و تلاشگر را دریافت کنند.

البته درآمد کم برخی خبرنگارن نیز سبب چند شغله شدن روزنامه‌نگاران و اشتغال همزمان آن‌ها در چند روزنامه ‌و مجله می‌شود که بی‌تردید بر کیفیت کار آن‌ها تاثیر منفی به ‌سزایی دارد و تا زمانی که یک نهاد صنفی کاملا برخاسته از بطن خبرنگاران به وجود نیاید نمی توان نظارت دقیقی بر حضور افراد توانمند جهت پویایی جامعه رسانه ای داشت و زمینه برای افرادی که حتی توانمندی نوشتن و ویرایش مطالب خود را ندارند فراهم خواهد بود و مشخص نمی شود که کدام خبرنگاران “دیده بان توسعه کشور” هستند و کدام یک “فرصت طلب” هستند.

میلاد زارعی

صاحب امتیاز و مدیر مسئول

رسانه مکتوب “ماهنامه خرداد” و مجازی “ورامین نیوز”